Producties

Een dieptriest tochtje/ Mimeproject van een toneelschrijver

Anna van der Kruis

©Anna van der Kruis

Van 8-10-2013 t/m 22-10-2013 werkt Anna van der Kruis samen met mimespelers Eva Kijlstra en Fabian Santarciel de la Quintana in Het Huis Utrecht, onder begeleiding van Lotte van den Berg. Zonder decor, zonder kat, zonder tekst.

Anna werkte eerder met hetzelfde materiaal in vlakke vloer theaters in Nederland en België (november 2012 en januari 2013) en in een 20ft container op Theaterfestival Boulevard. De presentatie in de koepelzaal op 22 oktober 2013 is een openbare volgende stap in een project over doodgaan, van een schrijver die haar woorden het liefst wegdoet. Maar waarom eigenlijk? Wat levert het op?

Tekst en regie: Anna van der Kruis
Spel: Eva Kijlstra en Fabian Santarciel de la Quintana
Begeleiding: Lotte van den Berg
Technische ondersteuning: Pim Pernet

Met speciale dank aan:
Het Huis Utrecht, SNS Reaal Fonds en VSB Fonds

PUBLIEKSREACTIES

Ik was nog nooit geraakt door theater, maar dit heeft me heel erg geraakt, Ik heb het er thuis nog de hele avond over gehad.

Ik vond het rustgevend en verontrustend tegelijk. Eigenlijk moest ik nog het meest aan dans denken, maar dan een hele uitgeklede vorm van dans. Doordat het zo extreem uitgekleed was werd elke vingerbeweging belangrijk.

Je hebt de taal nu echt alleen maar gebruikt om te duiden. Ik miste de eigen kracht ervan.

Het leek voor mij alsof de vrouw eigenlijk niet meer in de relatie ‘was’ maar zich op de één of andere manier schuldig voelde tegenover de man en zich niet volledig los kon maken. Ik voelde als toeschouwer heel erg met de man mee. Hij werd aan de oppervlakte niet écht afgewezen, maar op een onderlaag wel. De lichaamstaal die daarbij werd gebruikt vond ik herkenbaar en pijnlijk.

Een heel precies onderzoek naar de allerfijnste – bijna spirituele – nuances van lichaamstaal en menselijke verbondenheid.

Tijdens je zaalversie van een dieptriest tochtje merkte ik dat ik de relatie die je toonde als ‘niet goed’ ervaren heb. Tijdens de presentatie in oktober zag ik dat het ook anders kan. Je spelers hadden een mooie eigen wereld, die duidelijk werd door middel van kleine, intieme tekens. Er was maar één moment dat ik als kijker het gevoel had dat ze ‘echt’ samen waren. Dit maakte hun relatie niet triest, maar sterk. Wat je toont is eenzaam, maar ook heel fijn om naar te kijken. Ik zat er helemaal in.

Ik vond het pretig dat het zo lang open blijft, dat ik zelf mag associëren.

Voor mij ging het pas werken toen ik wist dat zij dood ging, toen gebeurden er ineens allemaal dingen in mijn hoofd.

Ik had de fysieke uitbarstingen echt nodig, ik weet niet of ik je behoefte aan traagheid begrijp.